Dojrzałość transformacji cyfrowej szkół i uczelni

Model referencyjny ocenia dojrzałość cyfrową placówki edukacyjnej w całym łańcuchu wartości: zarządzanie i strategia, infrastruktura i przestrzenie do nauki, systemy informacyjne obsługi toku studiów, praktyki dydaktyczne oparte na technologiach cyfrowych, dane i zarządzanie przez wskaźniki, usługi dla studentów, kompetencje nauczycieli i pracowników, bezpieczeństwo i ochrona danych. Każdy obszar tematyczny oceniany jest na progresywnej skali pięciu poziomów, od stwierdzenia braku do praktyki poddawanej przeglądom i udokumentowanej. Model referencyjny ma zastosowanie zarówno do szkoły, jak i uczelni wielolokalizacyjnej, sieci kampusów czy prywatnej grupy edukacyjnej z obszaru szkolnictwa wyższego.

W praktyce trudność nie polega na stwierdzeniu, czy placówka jest wyposażona. Chodzi o to, co to wyposażenie faktycznie daje. Czy nauczyciele korzystają z platformy dydaktycznej wyłącznie do zamieszczania dokumentów, czy też do scenariuszowania zajęć? Czy dane dotyczące toku studiów, życia studenckiego i badań naukowych można ze sobą zestawić, czy też każdy dział utrzymuje własny plik? Kto decyduje o zakupie narzędzia cyfrowego: dyrekcja, dział IT, jednostka organizacyjna, nauczyciel? Pytania te pojawiają się na posiedzeniach rad bez wspólnej odpowiedzi, ponieważ między jednostkami nie istnieje żadna wspólna miara.

Transformacja cyfrowa edukacji zmieniła ponadto swój charakter. Po fazie szybkiego wyposażania punkt ciężkości przesunął się na jakość praktyk, hybrydyzację kształcenia, dostępność, tożsamość cyfrową uczących się, a ostatnio na korzystanie z generatywnej SI zarówno przez studentów, jak i nauczycieli. Częstym błędem jest traktowanie tego ostatniego zagadnienia wyłącznie jako kwestii narzędziowej. Dotyczy ono przede wszystkim polityki dydaktycznej, zasad oceniania i szkolenia zespołów. Diagnoza umieszcza je we właściwym miejscu, wśród pozostałych wymiarów dojrzałości.

Ten model referencyjny nie ma charakteru certyfikującego i nie przygotowuje do żadnego audytu zewnętrznego. Mierzy trajektorię. Audyt kończy się stwierdzeniem luki. Diagnoza dojrzałości odpowiada na inne pytanie: na jakim poziomie opanowania znajduje się każda praktyka, jaki cel stawia sobie placówka i jakie konkretne działanie pozwala przejść na kolejny poziom. To właśnie ta luka między wynikiem stwierdzonym a wynikiem docelowym zasila plan działania, priorytetyzowany przez SI w formie mapy drogowej.

Model referencyjny jest gotowy do użycia i można go dostosować. Mogą Państwo zmienić obszary tematyczne, przeformułować pytania zgodnie z wewnętrznym słownictwem (jednostka, wydział, instytut, kampus) lub skorygować poziomy. SI buduje też wersję dostosowaną na podstawie Państwa własnych dokumentów: planu rozwoju cyfrowego, kontraktu celów, raportu z samooceny. Uczelnia może w ten sposób ocenić każdą jednostkę organizacyjną tą samą siatką, a następnie porównać wyniki między nimi i w czasie.